Προοπτική

Τά σπίτια μας είναι χτισμένα πάνω σ άλλα σπίτια 
ευθύγραμμα, μαρμάρινα, 
κ εκείνα πάνω σε άλλα. Τά θεμέλιά τους 
κρατιούνται πάνω στά κεφάλια όρθιων αγαλμάτων δίχως χέρια.
 Έτσι, στο χαμηλά, στόν κάμπο κάτω απ τις ελιές, κι αν απαγκιάζουν τα καλύβια μας, 
μικρά καπνισμένα, με μια στάμνα μονάχα πλάι στην πόρτα, θαρρείς πως μένεις στα ψηλά, και σου φέγγει ολοτρογυρα, ο αγέρας, 
η κάποτε θαρρείς πως είσαι έξω απ τα σπίτια πως δεν έχεις κανένα σπιπι, και πορεύεσαι ολογάλανος, μονάχος κάτω από ναν ουρανό τρομαχτικά γαλάζιο η άσπρο, κ ένα άγαλμά καμιά φορά ακούμπα ελαφρά το χέρι του στόν ωμο σου.

Perspektive

Unsere Häuser sind auf anderen gebaut, geradlinigen, 
    aus Marmor,
und jene wieder auf anderen. Ihre Fundamente
halten sich auf Häuptern aufrechter Statuen
ohne Hände. 
So tief unsere Hütten auch liegen, auf dem Feld
unter den Ölbäumen, wie windgeduckt sie auch sind,
klein, rußig, mit einem einzigen Krug neben der Tür, 
glaubt man, in der Höhe zu wohnen und der Wind
    leuchtet um dich,
glaubt bisweilen, außerhalb der Häuser zu sein,
kein Haus zu haben und nackt dahinzuziehen,
allein unter einem Himmel schrecklich blau oder weiß,
und eine Statue legt manchmal leicht ihre Hand 
       auf deine Schulter.